Kitaplar Üzerine Sohbet

Kitap okumaya tam olarak ne zaman başladığımı biliyorum, zevksiz mecbur okumalardan bahsetmiyorum tabi ki.. Bir kitabı ilk defa ne zaman elimden düşürmediğimden, ilk defa ne zaman bittiğinde boğazımda bir düğüm oluştuğundan bahsediyorum. 9-10 yaşlarındaydım ve o yaz da nerdeyse her yaz gibi vaktimin çoğunu evde geçiriyordum ve çok sıkılmıştım. Türkiye’ye geldiğimiz senenin ertesi yazı, annemin işvereninin büyük oğlu Amerika’dan gelmişti ve kendi kütüphanesini karıştırırken  MARK TWAİN’den TOM SAWYER’İN MACERALARI ‘nı bana hediye etmişti. Mutlaka okumam gerektiğini çok seveceğimi söylemişti, ama o yaz havuza gitmek, bilmediğim ağaçlıklı bölgelere gidip Silivri’nin her tarafını arşınlamak gibi daha eğlenceli ve ilginç uğraşlarım olduğundan (!) kitabın yüzüne bakmamıştım.

Ama ertesi yaz, mecbur ev hapsi ile geçmişti ve bitmek tükenmeyen sıkılmalarım, gerçekten de bitmek tükenmiyordu. O kadar sıkılmıştım ki kitap okumaya karar verdim yani, o kadar sıkılmıştım. Vizemin süresi bittiğinden, hiçbir okul beni kabul etmemişti, şimdi hatırladım da tam 2001 senesiydi. O senenin sonunda okula başladım çünkü ilk defa. Neyse o başka bir hikaye. Dedem bana Rusça okuma yazmayı öğretmişti, kaç yaşındaydım hatırlamıyorum ama 5-6 olmalı, Türkiye’ye gelip de okullar beni kabul etmeyince, annem de bana Rusça alfabenin Türkçe karşılıklarını yazdı, sonra Rusça kelimeleri Türkçe harflerle yazmaya başladım, süreç nasıl ilerledi bilmiyorum gerçekten ama evde otururken çok boş vaktim vardı, televizyon izlemek de pek alışkanlığım değildi, dedemden bahsetmiştim hatırlarsanız günde maksimum 1 saat ! Artık pek karışan olmasa da, televizyonda ilgimi çeken bir şeyler de yoktu demek. İzlediğim tek çizgifilm Ay Savaşçısıydı onla ilgili de baya komik anılarım var. Ama henüz o kadar samimi değiliz anlatamam. Şurda bir yazımı okuyan ortalama 600-700 kişiyle ilişkimiz olanları bildikten sonra bir daha eskisi gibi olur mu hiç ondan emin olmam lazım, Ay Savaşçısı önemli.  Öhöm.

Süreç nasıl ilerledi bilmiyorum diyordum, ara sıra yazdıklarımı birine soruyordum doğru mu diye ara sıra da okutuyordum, sonra bir bakmışım okuyorum, yazıyorum, etraftakiler şaşırsa da, çok da zor bir olay değildi. Hepimiz okumayı bir şekilde söküyoruz sonuçta.

Neyse, Tom Sawyer’in maceralarına başladım ve ilk sayfalar inanılmaz sıkıcıydı. Ama yapacak daha iyi bir işim olmadığı için kendimi zorladım, sayfalar ilerledikçe kitabı elimden bırakamadığımı farkettim, gülüyorum bir yerde kendimi kaptırıp, bir yerde ağlıyorum duygulanıp. Ağladığımı da gizli gizli yapıyorum ki, evdekiler iyice delirdi bu sanmasın diye. İnsan kitap okurken ağlar mı hiç? Anneler ara sıra film izlerken ağlar, ama o da çok saçma. Neye duygulanıyorlarsa o kadar alt tarafı film işte… Kitap bittiğinde tadı damağımda kaldı, Tom’u arkadaşım gibi hissettim. Sanıyorum ki, uzun zamandır hiç arkadaşlık ettiğim gerçek (?) birileri olmadığı için de o duyguyu çok sevdim. Evdeki bütün kitapları okumaya başladım, çocuk kitabı olup olmaması önemli değildi, elimde geçen ne varsa okuyordum. İşte böyle okumayı sevdim. Arada çok başka şeyler yaşandı, zaman geçti, okula başladım, okulun tatil olduğu ilk yaz da o zamanlar evimize yakın olan Orhan Kemal İL Halk Kütüphanesine Üye oldum, çocukların yetişkin bölümünden kitap alması yasaktı o yüzden hep çocuk bölümünden okudum, masallar, hikayeler, kısa romanlar. Annemin eşinin değişik güvenlik prensipleri vardı ama yine de gidiş geliş ve orda oyalanma süresi 30-45 dk.yı geçmedikçe kütüphaneye gitmeme izin vardı, ne bulduysam alıyordum bende. Kütüphaneci ablayla kanki olduk ve 15 gün için 5’ten fazla kitap alma ayrıcalığına sahip oldum. Çok uzun bir süre, bu böyle devam etti. Çocuk edebiyatı klasiklerinden okumadığım kitap yoktur diyebilecek kadar iddialıyım  bu konuda, hemen hemen her masalın kısaltılmış ve sadeleştirilmiş halini değil de orjinalini okudum. Anderson’un biraz psikopat olduğunu söyleyebilirim mesela, Denizkızı kesinlikle yetişkinler için yazılmış bir masal olmalı. Küçük bir eleştirmen olduğumu da itiraf etmeliyim, okuduğum kitapların değerlendirmesini yapıp defter tutuyordum.

Ama eğitim sistemi bizi ne yazık ki öğrenmeye ve gelişmeye değil de, ezberlemeye ve yarışmaya yönlendirdiği için bir süre sonra o kitaba ayırdım vakitleri dershaneye ayırmam gerekti. Hiçbir zaman çok çalışkan bir öğrenci olmadığımı itiraf etmem gerekir, sadece okumayı seviyordum ve okuduklarımdan zevk aldığımdan hepsi aklımda kalıyordu o kadar. Liseye kadar bu şekilde çok güzel geldim, başarılıydım ama çalışkan değildim. Lisede hem başarılı hem de bir çoğunun çalışkan olduğu ortama düşünce karnem ilk defa 5ten çok farklı sayılar gördü  Yine de hayatımın en çok öğrendiğim, kendimi en çok geliştirdiğim 5 senesiydi lise. Bana çok şey kattı, bunlardan ilki tabi ki de Talha, ikincisi de her görüşten her ortamdan birçoğu zırdeli arkadaşlarımı tanımak oldu. Defne’nin de Cağaloğlu’na gitmesini isterdim aslında ama şu mezun olduğum  4-5 yıl içinde ortamı çok değişmiş diye duyuyorum. Cağaloğlu’nu Cağaloğlu yapan o güzel ortamından başka bir şey değildi ki. Neyse bu da başka bir yazının konusu. Yazmak istediğim o kadar çok şey var ki lise hakkında. Ama konu bu değil, kendimi tutmalıyım.

Bu yazıda Kasım ve Aralık boyunca okuduğum kitaplardan bahsedecektim, ama sohbet ederken buraya anca geldik. Çok okuyan biriydim evet, boş vakitlerde okuyan değil, okumak için boş vakitler yaratan biriydim ama zamanla büyüdükçe ve sorumluluklarım arttıkça bu özelliğimi kaybettim. Bunda internetin ve telefonun çok büyük bir payı var. Çok kısa bir süre önce bir bağımlı olduğumu kabul ettim. Eğer sizde sürekli telefona bakmadan duramıyorsanız, telefonunuz yanınızda olmadığında kendinizi eksik hissediyorsanız, sabah kalktığınızda ve akşam yatarken mutlaka telefonunuzu yanınızda tutuyorsanız siz de bir bağımlısınız, bunun farkında olmak başka, kabullenmek başka. Kabullenmek tedavi sürecinin ilk basamağıdır ve ben sonunda bunu kabullenerek tedavi sürecine soktum kendimi. Bundan daha sonra bahsedeceğim. Sizin de fikirlerinizi ve tecrübelerinizi bekliyorum.

Düzenli okumayı, kitap bitirmeyi, güzel bir kitabın tadının damağında kalma hissini çok özlemişim. Bundan sonra sıkı durun çünkü, küçük eleştimen annuşka geri döndü nihahaha. ( kötü kadın gülüşü mode off) Kitap önerileri ile bol bol darlayacağım sizi, bakarsınız aranızda okumayı özleyen birileri daha vardır

Bu iki aylık süreçte okuduğum kitaplardan ilki,

SENDEN ÖNCE BEN / JOJO MOYES : Hafif, insanı yormayan, rahat okunan bir kitap ile başlamak istedim bu yeni sürece. İlk aldığım kitap bu oldu, biliyorsunuz bir süre bestsellerdi. Çok uzatmayacağım, eğer duygusal, salya sümük ağlatan kitaplardan hoşlanıyorsanız tam size göre. Karakterler romantik hikayelerin genelinde olduğu gibi inanılmaz özelliklere sahip değiller. Hatta gayet sıradan insanlar diyebiliriz. ( Tamam erkek karakter biraz özel olabilir :)) Olay örgüsü sizi içine çekiyor, kesinlikle bitirmeden elinizden bırakamayacağınız kitaplardan biri. Filminin kitabı yanında çok çiğ kaldığını belirmeden de geçemeyeceğim.

MUCİZELERİ SAYMAK / HOLLY GOLDBERG SLOAN : Bir diğer, insanın içini burkan kalp kırıcı şaheser. Bu kitabı bana birkaç ay önce bir arkadaşım önermişti ve çok severek okudum. Konu 11 yaşında Anne- Babasını kaybeden özel bir çocuğun etrafında gelişiyor. Kurgusu en sevdiğim şekilde, boşlukların okurlar tarafından tamamlanabilecek şekilde yazılmış. Karakterlere kızıyorsunuz,  belki bazılarını sevmiyorsunuz ama anlıyorsunuz. O anlama hissi de size çok iyi geliyor.  Çok severek okuyacağınızı düşünüyorum. Listeye alın!

İSTİLA EDİLEN ÇOCUKLAR / GÖZDE ERDOĞAN : Kızım büyüdükçe onunla nasıl konuşmam gerektiğini unuttuğumu  ve bazen sabrımın tükendiğini hissetmeye başladım. Bu kitabı özellikle ‘’hayır’’ sözcüğünü çok fazla kullandığımı farkedip, baskıcı bir tutum sergileyen  sürekli yapma cıss yasak diyen bir evebeyn olmak istemediğim, ama şımarık hayır nedir bilmez bir çocuğum da olmasını istemediğim için aldım. Herkesin çocuk yetiştirme şekli farklıdır saygı duyarım, ama ben terbiyenin önemli bir unsur olduğunu düşünüyorum. Bu terbiyenin de sadece yasaklayarak verilmeyeceğinin farkındayım malum yasaklar tatlıdır, kumandayı yalamak, gözünün içine bakarak yere atmak daha da tatlıdır   İstila Edilen Çocuklar kitabında pedagog Gözde Erdoğan çocuğunuz yasaklamadan, özgürlüğünü kısıtlamadan nasıl sınırları belirleyebileceğinizden bahsetmiş. Kitabı genel olarak beğendim, aynı arayışlarda iseniz, tavsiye ederim. Ama bu gibi önemli konularda tek bir uzmanın görüşünün yetersiz olacağını düşünüyor ve farklı kaynakları okuyarak kendimizi bir anne olarak ufkumuzu geliştirmemiz gerektiğini düşünüyorum.

ALGERNON’A ÇİÇEKLER / DANİEL KEYES : Bu kitabı bana eşim tavsiye etti, yıllar önce okuduğunda onu çok etkilemiş. Ben de ilk fırsatta gidip aldım, konusu çok ilginç. Zihinsel engelli denebilecek düzeyde IQ’sü düşük olan birinin üzerinde yapılan deney ve bunun sonuçları üzerinde yazılmış bir kitap. 27 dilde 30 Ülkede yayınlanmış ve 5 milyondan fazla satmış. Düşündüren, etkileyen, bir bakıma hayatı sorgulamanıza sebep olacak bir kitap. Şiddetle tavsiye ederim!

ELİF / PAULO COELHO : Normalde diyaloglar üzerine kurulu kitaplardan hoşlanmam. Simyacı kitabıyla ünlenmiş yazarın, Hilal isimli genç bir Türk kadınla yaptığı yolculuğu anlatıyor. Okumakta biraz zorlandım, çünkü kitap yazarın iç çatışmalarının ve hayattan çıkarımların üzerinde gidiyor gibi. Bazı yerlerin altını çizdim , bazılarına katıldım, bazılarını önemli buldum, bazı noktaları ise bence çok saçmaydı ama yine de hayatı farklı açılardan tanımanıza olanak veren bir kitap, farklı insanlar, farklı inanışlar ve bakış açıları hakkında fikir sahibi olmak bazen iyi gelebiliyor. Özellikle bu birbirimizi anlamakta ve hoş görmekte zorlandığımız coğrafyada daha da önemli bu tip okumalar.

 

Bunlardan birini okuduysanız eklemek istediklerinizi, benden görüp okuyacaksanız beğenip beğenmediğini ve vermek istediğiniz kitap tavsiyeleri varsa hepsini yorumlara bekliyorum! Bir sonraki blog yazısında görüşmek üzere !

Sevgiler,

Anna

33
0